Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

Bir adamın başında şiddetli bir iz mevcuttu. Kavganın kafasına bir şarapnel parçası batmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Kenan’dı. Savaş ortamında ağır izler asıt olmuş sığınmacıların şifa gören Danca tesisinde bir zaman tedavi görmüştü. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, el sıkışırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken karşılaştım. Çeşitli günlerde elime birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Oğlunun okuldan sonra eve malzemeleri sahiplerinin alması amaçlı okulun yanına bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun ayrı bir hikayesi mevcuttu. Bazıları savaşın etkisini hala yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sık sık dövüşüyorlardı. Günlerimiz Bırakın sakın!” söylemekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına başlamıştı. Okulda ile aile ortamında uyum güçlüğü.

Psikolog danışmanı çabalar tesir etmedi. Okul yönetimi, gelişmeleri değerlendirmek için oğlunun ailesini okula çağırmayı kararlaştırdı.

Bütün aile hepsi birlikte geldiler. Hepsi aynı evde yaşıyorlarmış. Büyük aile birlikte toplantı odalarına girer girmez, O çocuk kalktı, “Öğretmen!” bağırdı bir adım atarak dede ve ninesinin ellerini öpmeye ilk kez kullandı.

Soğuk havalarda ben, çift kat. Dede, çorapsız geldi. Ceketin altına giymiş gibi beyaz renkli entarisini bileğe dek uzanan giydi. Annem ve ninesi ve annesi başörtülüydü. Okuldaki geçmişini anlatmaya başladığımız zaman, o çocuk çok koptu. Ağlayarak ağlamaya başladı. Çocuk psikolojisi karanlık sır kavramaya çalışıyorduk.

Baba, Rahman’ın sık sık evden uzaklaştığını, polis tarafından yakalandığını söyledi Anne ise, açıklayarak “Hala gözleri bilincinde şekilde uyurken gece saatlerinde altını ıslatıyor!” söyledi. O çocuk utanç içinde odayı ayrılmak istedi. Durumu çok kültürlüce.

Toplantıda ailelerin çoğunlukla onayıyla oğlunun bir danışmana yönlendirilmesine karar verildi. Eğitim kurumları saatlerinde Rahman’la rehberlik ve işbirliği görevi bana verildi.

İlerleyen zamanlarda o çocuk okulda koşarken kapıya çarptı. Yaralanmadı ama hissi acı duydu, samimi uzun ağlamaya başladı. Onu teselli etmek destek olmak elinden tutmaya kütüphaneye götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz bir adet renkli kalemler koydum. Bir kitap seçtim, bir kitap aldı okuma görünümü görerek uzaktan onu sessiz sade> izledim. Rahman, çeşitli renklerde boya kalemleriyle şeyler çizerken bana dikkat etmemiş kendi halinde konuşuyor ve anlatıyordu. Sonra kağıt getirip önüme bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok fazla uğraşmış, orada kalmak istiyor, okula gitmek istemiyor. Arkadaşları onu küçük görüyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra yeni bir okulda görev aldım. O çocuk gözden kaçırdım.

Yoldayken Nasır ile karşılaştım. Bana gözüne kestirdi, “Öğretmen!” diyerek elini sıkıca çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü ve bulutlandı; bana gizlemedi. Oğul daha sonra gelişen çeşitli Suç olaylarına karışarak yetkililer kayda geçmiş. Ailesi tarafından kurtarılıp sorunlu çocukların bakıldığı bir tane yetiştirme yurduna gömülmüş. Tüm çalışmalarımıza karşılık Rahman’ı kurtaramamış olduk.